بهونه ی نوشتن این پست دو ساله شدن این وبلاگه که فکر میکنم سیزده یا چهارده خرداد بود یادش به خیر اون ماه های اول وسال اول تاسیس این وبلاگ واقعا محیط و فضای این دنیای مجازی یه حس و حالی بهم میداد که تو

هیچ جا دیگه شبیهش رو نمی شد پیدا کرد

یه جایی که میشد بدون اینکه کسی یا چییزی مزاحمت بشه حرفات رو بگی و بدونی که کسانی هستند که حرفات رو میشنون

چک کردن نظرات هم که حال و هوایه خاص خودش رو داشت!!!!

و دوستانی که با اینکه هیچوقت همدیگه رو ندیده بودیم

اما یه جوری به هم انس گرفته بودیم که انگار سالهاست همدیگه رو میشناختیم

از افعال گذشته استفاده میکنم چون دیگه اون حال و هوا بین من و همدوره ای هام وجود نداره

و الان که به وباشون سر زدم یا چراغ کلبه هاشون رو خاموش کردن یا بعد یه مدت طولانی یه نوک پا میان و میرن

جرقه ی ایجاد این وبلاگ توسط پیام تو ذهنم زده شد و بعد با کمک خودش اینجا رو با نام اشک مهتاب ایجاد کردم و بعد یه مدت کوتاه به سوته دلان تغییر نام داد  و شروع کارم با تاسیس شام مهتاب فرزاد هم زمان شد و با هم این راه رو ادامه دادیم

و تو این مسیر با دوستان خوبی مثل پرنیان آینه و احسان دوستانم در گروه عشق ستاره تنها جزام بهار(ترنم) و وبلاگ تاثیر گذار یادداشت های امپراتور آشنا شدم

که این آخری به خاطر شخصیت نویسنده و مطالب پر بارش تاثیر زیادی رو من داشت دوست ندارم اینجا رو به فراموشی بسپارم و تلاشم رو خواهم کرد که اینجا رو پا بمونه فقط به خاطر خاطرات خوبی که خودم و تعداد معدودی از دوستان از این کلبه ی مجازی دارن اینجا واسه همیشه حفظ خواهد شد 

به انتظار تصویر تو

 این دفتر خالی

 تا چند ؟

تاچند؟

ورق خواهد خورد؟

و ما همچنان دوره می کنیم

شب را

و روز را

هنوز را...