| تبليغات | X |
بهای زندگی ِ ما ، شمردن ِ حسرت
و کاسه ای که پر از آرزو شد و ایکاش
و روز ، راه ِ رسیدن به قلب ِ تار ِ شبی
و شب ، فضای پریدن برای یک خفّاش
*
و پارگی ِ حواس ِ چهار گانه ی من
بدون چشم رسیدن به صد هزار حقوق
و گیج و مات دویدن در این حرارت ِ سرد
و خشک بودن ِ پای ِ دویدن ِ معشوق
*
دهان ِ باز ِ جماعت ، پر از تف ِ انکار
خدا و رابطه ی منطقی میان ِ زمین
و مرگ ِ قلب ِ جماعت ، بدون دست ِ اجل
بهای ِ مرگ ، نفسهای ِ زندگی ست ، همین
*
کلاغهای گرسنه ، کمین ِ کاسه ی چشم
و چشمهای ِ نشسته ، به راه ِ عشق ِ کلاغ
و دستهای ِ من و تو ، کشیده بر کبریت
برای ِ مرگ قناری ، برای ِ کشتن ِ باغ
*
فضای تنگ ِ زره های ِ ضدّ ِ خودخواهی
بدون ِ دکمه و از جنس ِ آتش و آهن
طناب ِ لنگر ِ کشتی ، وسیله ای تازه
برای ِ دوختن ی دکمه های ِ پیراهن
*
و عشق ... مثل گدایی غریب و کز کرده
از این زمانه تمنای ِ عاشقی میکرد
و با صدای عجیبی به قلب من میگفت :
در این سیاهی مطلق چه میکنی ، ای مرد