سوته دلان يكی يكی تموم شدن
سوته دلی نمونده غير از خود من
كسی كه عشق و غم و فرياد بزنه
حقيقت آدمو فرياد بزنه

هنوز تو قصه های من
رنگ و ريا جا نداره
دروغ نمی گن آدما
دشمنی معنا نداره

هنوز تو قصه های من
هيچ كسی تنها نمیشه
كسی به جرم عاشقی
خسته وتنها نمی شه

هنوز تو ی دنيای من
هر آدمی يه عالمه
گل و نمی فروشن به هم
گل مثل قلب آدمه

سوته دلان يكی يكی تموم شدن
سوته دلی نمونده غير از خود من
كسی كه عشق و غم و فرياد بزنه
حقيقت آدمو فرياد بزنه

                                       *((   ارادتمند شما هومن))*

این مساله مربوط می شه به سال ۱۳۲۲که پدر بزرگم کلاس پنجم بوده و اون رو چند وقت پیش برای من تعریف کرد:

کبوترانی چند در هوا مشغول طیران بودند"نا گاه کبوتر اجنبی به آنها رسیدو زبان به غلت آنها گشود در جواب گفتند:ما و ما ونصف ماو نصفه ای از نصف ما گر تو هم با ما شوی ما جملگی صد می شویم

حالا شما بگویید تعداد کبوتران چند تا بوده .و کلاس پنجمی های الان رو با کلاس پنجمی های اون موقع مقایسه کنید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

((تنها صداست که می ماند و جذب ذره های زمان خواهد شد شد))

تقدیم به تنها ترین تنهایان(( فریدون فروغی))

 و از آن تنگ روزن خوب  می بینم

و می دانم "همانطوری که هر شام سیاهی را

سپیدی های صبحی نیز در پیش است

فردا در میان رو سیاهان روسپیدت نیز خواهم دید

شاد و با امیدت نیز خواهم دید

تو را با چشم روشن در دل انبوه یاران منافق نیز خواهم دید

""تو را یاری موافق نیز خواهم دید""

                            کاش یا رب نیفتد به کسی کار کسی

شنبه آمدم که ببينم تو را نشد
يکشنبه آمدم همه صف بود و جا نشد

رفتم دوشنبه نذر کنم آستانه را
آن روز هم قضا شد و نذرم ادا نشد

گفتم سه شنبه فکر تو از سر به در کنم
زالوصفت خيال تو از من جدا نشد

اما چهارشنبه دگر هيچ کس نبود
تا از دلم بگويم و اينکه چرا نشد

چون پنجشنبه شد به مزارم سري بزن
بر سنگ من بخوان که چرا عقده وانشد 

جمعه تو هم کنار مني! شک در اين نکن!
دردي که جز به خاک مزارم دوا نشد

چرا وقتی که آدم تنها میشه
غم و غصه اش قد یه دنیا میشه

میره یه گوشه پنهون میشینه
اونجا رو مثل یه زندون میبینه

غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجمبی پیرت میکنه

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه
غم میاد یواش یواش خونه دل در میزنه

یاد اون شبها می افتم زیر مهتاب بهار
توی جنگل لب چشمه مینشستیم من و یار

میگن این دنیا دیگه مثل قدیما نمیشه
دل این آدما زشته دیگه زیبا نمیشه

اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب میزنه
اشک این ابرا زیاده ولی دریا نمیشه

غم تنهایی اسیرت میکنه
تا بخوای بجمبی پیرت میکنه

کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

دلم برای خودم تنگ میشود اری

همیشه بی خبر از حال خویشتن بودم

نشد جواب بگیرم سلام هایم را

هر انچه شیفته تر از پی شدن بودم

چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را؟

اشاره ای کنم انگار کوهکن بودم

یه وجب خاک مال منهرچی می کارم مال تو

                                         اگه غمگینه اون از غصه ی توست

تن بیشه پر از مهتابه امشب
پلنگ کوه ها درخوابه امشب
به هر شاخی دلی سامون گرفته
دل من در تنم بی تابه امشب
دل من در تنم بی تابه امشب

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست
همه دریا از آن ما کن ای دوست
دلم دریا شد و دادم به دستت
مکش دریا به خون پروا کن ای دوست
مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

(زنده یاد سیاوش کسرایی)

در شریعت ما غیر از این گناهی نیست

پنجره را باز می کنم  سرمایی را بر صورتم احساس می کنم هوا سرد است و تاریک    همه جا سرد و خاموش

چراغ هایی را می بینم که روشن هستند هنوز ساعت به 6 شب هم نرسیده

صدای پارس سگی را می شنوم در باغی است در روبه رویم درخت ها خشک هستند بدون برگ و تنها

به آسمان می نگرم تاریک است خیلی تاریک هیچ ستاره ای را نمی بینم اما ابرها را می بینم شاید هم نمی بینم ....

پسرکی را دیدم      تنها بود          زندگی هنوز ادامه دارد ...   آری جریان دارد   اما   سرد است و خاموش          شاید هم افسرده ....

هوا سرد است

به آسمان تاریک و تیره می نگرم

زندگی سرد است

و خاموش         تاریک و تهی

هوا سرد است     

                        پنجره را می بندم ...